الان که دارم این متن رو مینویسم.تو حال عجیبی هستم.یک فیلم سینمائی با بازیگری حامد کمیلی گذاشته بود شبکه یک به نام گوشه نشینان.نمیدونم.واقعا نمیدونم این فیلم منو.یعنی چطوری بگم.حال درونی منو.دگرگون کرد.درسته که من رفتم سفر حج ولی خُب از روسیاها پیش آقامون روسیاه ترم.درسته میگن کسی بره مکه بی گناه میشه درسته ولی مهمتر نگاه داشتن اون سفره. چرا کاری میکنیم که آقامون از دستمون ناراحت میشه واقعا چرا.نه اشتباه نکنید با شما نیستم با خودم هستم.هرچی از دست میدیم زیر سر خودمونه هرچی گناه میکنیم زیر سر خودمون هرچی بدبختی میکشیم زیر سر خودمون.خودمون با خودمون بدیم.همیشه تو خودمونیم.فقط خودمونو میبینیم.همه چیزو واسه خودمون میخوایم.از خودمون واسه دیگرون تعریف میکنیم.خودمونو همه کاره میدونیم.دوست داریم خودمون ریاست کنیم.بعضی وقتا از خودمون بدمون میاد.نمیدونم. واقعا چه خود بیخودی.بیشتره شبها وقتی میخوام بخوابم گریه میکنم.یاد بقیع می افتم یاد مادرم بانوی دو عالم حضرت زهرا.... .دیشب داشتم شربت و شیرینی میدادم .که حداقل یه ثوابی بکنم.ولی نذاشتن.همونایی که فکر میکنن بی گناه عالمن.فکر میکنن زندگی فقط به ریش و یقه ی بسته تا خرخره هستش.نمیدونن سخت در اشتباهن.خیلی دلم میخواد دوستانی بیان و به من کمک کنن.تا بتونم بهتر این وبلاگو بچرخونم.خیلی.....خیلی.